God

Дали е возможно пишувањето за „женските работи“, истоименото секојдневие и типичните ставови, да не биде третирано како феминистички текст? Зошто некој би се трудел да поддржува некаква идеологија, со која сам си ги негира правата за кои некои одамна се избориле? Двата пола не би биле „два пола“, кога би постоела целосна полова рамноправност и еднаквост. Денешното феминистичко размислување прераснува во борба против природата, наместо борба за правата на жените.

God е песна од Tori Amos, пејачка, жена, симбол за кој никогаш не би можела да пронајдам соодветен опис, збор. Впрочем, што е зборот? Ништо. Секој може да го напише, ретко кој ќе го разбере. God е песна која се бори против патријархатот, песна за религиското потиснување на жените. Веројатно е потребно некој да ги упати масите во борба против религијата, заслепеното следење на однапред дефинирани идеали, мозочно-перење... Борбата за право на глас, стоп на поделбата за машко-женски професии, еднаква плата... е неоснована. Денес, контрацептивните пилули се продаваат како витамини. 

Добив идеја за поинаква, безимена идеологија, која ќе шири една, единствена идеја и ќе се бори за само едно право. Правото на жените да престанат да се жалат од својата тежина. Дали би ги отстраниле белезите кои ве враќаат во детските денови?

Мојот стомак е збир од спомени, среќни моменти, скриена призма на задоволства. Тој е пица со двојно кашкавал, банички со сирење и лиснати со виршла, француски кроасани со путер, сладолед од ванила со прелив од малина, јуфки со шеќер, премногу оброци од Mc Donald's, пржени компирчиња, пирошки со тартар сос, француска салата, чипс со вкус на сирење, топло чоколадо со двојно шеќер, тостови со многу мајонез, тортиљи со лут сос, чоколадо со јаготки и јогурт... Спомени од кои не сум подготвена лесно да се одвојам.